એક કપ ચા ☕
જીવનની સફરમાં ક્યારેક એવો અંધકાર છવાઈ જાય છે, જ્યાં માણસને પોતાનો જ પડછાયો પણ સાથ છોડતો જણાય છે. આવી ભયાનક નિરાશામાં ડૂબેલો માણસ મૃત્યુને જ પોતાનો અંતિમ વિકલ્પ માની બેસે છે.
એક કપ ચા - લઘુકથા
પણ વિધાતાના ચોપડે કોઈનો હિસાબ એટલી આસાનીથી પૂરો થતો નથી. જ્યારે શ્વાસની દોરી તૂટવાની અણી પર હોય, ત્યારે જ ઈશ્વર કોઈ અજાણ્યા ચહેરામાં આશાનું કિરણ બનીને સામે આવી જાય છે.
મુંબઈ શહેરનો એ જાણીતો રેલવે ઓવરબ્રિજ અને શ્રાવણનો ધોધમાર વરસાદ! પચીસ વર્ષનો યુવાન નીરવ લોકલ ટ્રેનના પાટા તરફ તાકીને હતાશ થઈને ઊભો હતો.
નીરવની જિંદગી જાણે અચાનક વેરવિખેર થઈ ગઈ હતી. અંગત મિત્રએ વેપારમાં દગો કરી મોટો દાવ રમી લીધો હતો અને માથે લાખોનું દેવું થઈ ગયું હતું. જેની સાથે જિંદગી વિતાવવાના સપના જોયા હતા, તે મંગેતરે પણ ખરા સમયે સંબંધ તોડી નાખ્યો હતો.
"હવે આ દુનિયામાં મારું કોઈ જ નથી, તો પછી જીવીને પણ શું ફાયદો!" આ વિચાર સાથે નીરવે આંખો બંધ કરી અને પાટા પર કૂદવા પોતાનો પગ આગળ વધાર્યો.
બરાબર એ જ ક્ષણે કોઈએ પાછળથી તેનો ખભો પકડ્યો! "દીકરા, આટલો સરસ વરસાદ પડે છે, મરવા જતાં પહેલાં મારી દુકાને ગરમાગરમ ચા નહીં પીએ?" પાછળ એક અત્યંત શાંત અને વૃદ્ધ અવાજ ગુંજ્યો.
નીરવે ચોંકીને પાછળ જોયું, તો એક સાઠ વર્ષના વૃદ્ધ, જેનો એક હાથ કોણીથી કપાયેલો હતો, તે ઊભા હતા.
તેમની આંખોમાં એક વિચિત્ર પ્રકારની સ્થિરતા અને કરુણા હતી. એ વૃદ્ધ, જેમનું નામ દલીચંદ શેઠ હતું, સ્ટેશનની બહાર કરિયાણાની જૂની દુકાન ચલાવતા હતા.
તેઓ નીરવનો હાથ પકડીને તેને પરાણે પોતાની એ કરિયાણાની દુકાનમાં લઈ ગયા, જ્યાં અનાજની ગુણીઓ ભરેલી હતી.
દલીચંદ શેઠે પોતાની દુકાનની બરાબર સામેના ચાના સ્ટોલ પર હાંકલ કરી બે કપ ચા લાવવા જણાવ્યું. થોડીવારમાં ચા આવી ગઈ અને શેઠે એક કાચનો ગ્લાસ નીરવ તરફ લંબાવ્યો.
"મારે નથી પીવી ચા! મને જવા દો, મારી પાસે હવે જીવવાનું કોઈ કારણ જ નથી બચ્યું," નીરવ જાણે અંદરથી સાવ તૂટી ગયો હોય તેમ રડી પડ્યો.
દલીચંદ શેઠ હળવેથી હસ્યા અને દુકાનના ગલ્લામાંથી એક જૂની, ધૂળ ખાતી ડાયરી કાઢીને નીરવના હાથમાં મૂકી. "બેટા, તું તારો અમૂલ્ય જીવ આપે એ પહેલાં મારી આ ડાયરીના બે પાનાં વાંચી લે!"
નીરવે ધ્રૂજતા હાથે ડાયરી ખોલી. તેમાં પહેલું પાનું વર્ષ ૨૦૦૫ ના મુંબઈના ગોઝારા પૂરનું હતું. દલીચંદ શેઠે લખ્યું હતું: "આજે પૂરે મારું બધું જ છીનવી લીધું."
"પાણીના ધસમસતા પ્રવાહમાં મારી પત્ની અને નાની દીકરી તણાઈ ગયા અને હું એમને બચાવવા જતાં મારો પોતાનો જમણો હાથ ગુમાવી બેઠો."
ડાયરીમાં આગળ લખ્યું હતું: "આજે હું સાવ એકલો અને અપંગ છું. મુંબઈના આ દરિયામાં કૂદીને હું પણ એમની પાસે જતો રહું તેવો વિચાર આવે છે."
નીરવે ઉતાવળે બીજું પાનું ફેરવ્યું, જેમાં લખ્યું હતું: "પણ પછી મેં વિચાર્યું કે ઈશ્વરે મને જીવતો રાખ્યો છે, તો તેનો કોઈ ગૂઢ અર્થ હશે!"
"મેં મારા જીવવાની દિશા જ બદલી નાખી. આજે હું આ અનાજની દુકાન ચલાવીને લોકોને શુદ્ધ વસ્તુઓના વેચાણની સાથે સાથે લોકોમાં પ્રેમ પણ વહેંચી રહ્યો છું."
ડાયરી વાંચીને નીરવ સાવ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. તેની આંખોના આંસુ હવે સુકાઈ ગયા હતા અને મનમાં એક અલગ જ શાંતિ છવાઈ ગઈ હતી.
દલીચંદ શેઠે તેના ખભા પર પોતાનો ડાબો હાથ મૂક્યો અને અત્યંત માયાળુ સ્વરે બોલ્યા, "દીકરા, તારી પાસે તો બે સાબૂત હાથ, પગ અને યુવાની છે!"
"તારી તો માત્ર સંપત્તિ અને એક સંબંધ જ ગયો છે. મેં તો મારો આખો પરિવાર અને મારું અંગ ગુમાવ્યું છે, છતાં હું રોજ સવારે નવી આશા સાથે દુકાન ખોલું છું!"
"ઘઉંમાંથી જેમ કાંકરા વીણીને બહાર ફેંકી દઈએ, એમ જિંદગીમાંથી નિરાશાને ફેંકી દેવાની હોય. બીજ માટીમાં દબાય તોય સમય આવ્યે એમાંથી નવો ફણગો ફૂટે જ છે."
દલીચંદ શેઠના આ અમૂલ્ય શબ્દો નીરવના હૃદયમાં સોંસરવા ઊતરી ગયા. તેણે શાંતિથી ચા પીધી અને ઊભા થઈને શેઠના ચરણ સ્પર્શ કર્યા.
આજે ટ્રેન નીચે પડ્યા વગર જ તેને મુંબઈના એ ઘોંઘાટ વચ્ચે એક નવો અને સાર્થક જન્મ મળી ગયો હતો.
આ વાતને આજે પાંચ વર્ષ વીતી ગયા છે. નીરવ અત્યારે મુંબઈનો એક અત્યંત સફળ અને નામાંકિત ઉદ્યોગપતિ બની ગયો છે.
તેના ચહેરા પર હવે કોઈ નિરાશા નથી, પણ એક અદભુત આત્મવિશ્વાસની ચમક છે. તે આજે પણ દર મહિને અચૂક એ દુકાને આવે છે. અને તેને નવજીવન આપનાર તેના જીવનદાતા દલીચંદ શેઠના ચરણ સ્પર્શ કરી આશીર્વાદ લઈ, શેઠ સાથે અનાજની ગુણીઓ વચ્ચે બેસીને ચા પીએ છે.
અને હસતાં હસતાં કહે છે, .....
"શેઠ, તમારી એ એક કપ ચાએ મારી જિંદગીમાં ખુશીઓનું નવું વાવેતર કરી દીધું!"
ખરેખર, ઈશ્વર ક્યારેક મંદિરની મૂર્તિમાં નહીં, પણ સમયના કોઈ વળાંક પર કોઈ અજાણ્યા માણસના રૂપમાં ઊભો હોય છે. અને અંત ન આવે ત્યાં સુધી આ જીવનમાં કશું જ પૂરું થતું નથી. જિંદગીની કિતાબનું છેલ્લું પાનું વિધાતા સિવાય કોઈ લખી શકતું નથી!
✨હરેકૃષ્ણ"…✍️
©આ વાર્તાના તમામ રાઇટ્સ લેખકના છે.)
Thanks for visit this Post, Be sure to check out our homepage for the Latest Posts and Stay connected with us for more Posts.